Bir Zıpkıncının Su Altındaki 7 Psikolojik Evresi

İnsan karada kendisini tanıdığını sanır.

Bir adı vardır.
Bir işi vardır.
Bir evi, telefonu, borçları, planları, telaşları vardır.

Neye kızacağını, neye sevineceğini bilir.
Nereye yetişeceğini, kimi arayacağını, yarın ne yapacağını bilir.

Sonra bir gün denize girer.

Maskesini takar.
Şnorkelini ağzına alır.
Zıpkınını eline alır.

Ve suya girdiği anda, karada kendisine ait sandığı dünyanın kapısını arkasında bırakır.

Denizin altında telefon çekmez.
Saatin anlamı kalmaz.
Konuşamazsın.

Orada yalnızca sen, nefesin ve deniz vardır.

İşte değişim tam olarak burada başlar.

1. EVRE — YÜZEYDEKİ İNSAN

Her dalış, daha suya girmeden başlar.

Araba yolunda düşünürsün.

“Bugün balık vardır.”

“Akıntı nasıl acaba?”

“Şu koyun arkasına bakarım.”

“Belki iri bir levrek çıkar.”

Zihninde planlar kurarsın.

Çünkü insan karada yaşamaya alışmıştır.

Her şeyi kontrol edebileceğini düşünür.

Denizin kenarına geldiğinde hâlâ o insansındır.

Zamanın vardır.

Planların vardır.

Beklentilerin vardır.

Sonra suya girersin.

İlk dalışını yaparsın.

Ve deniz sana ilk dersini verir:

Burada hiçbir şey senin planına göre olmak zorunda değildir.

Balık başka yere gider.

Akıntı yön değiştirir.

Görüş düşer.

Deniz susar.

Sen ise ilk defa kontrolün tamamen sende olmadığını fark edersin.

Ve garip olan şudur:

Bu durum seni korkutmak yerine rahatlatmaya başlar.

Çünkü insan bazen kontrolü bıraktığında özgürleşir.

2. EVRE — İLK NEFES

Su altında insanın en büyük düşmanı derinlik değildir.

Kendi zihnidir.

Bir süre sonra ciğerlerindeki havayı hissetmeye başlarsın.

Beden sana küçük sinyaller gönderir.

“Yukarı çık.”

Ama sen yukarı bakmazsın.

Çünkü artık nefes almak yalnızca fizyolojik bir ihtiyaç olmaktan çıkar.

Bir irade meselesine dönüşür.

Nefesini tuttuğun her saniye, zihninle bedenin arasında sessiz bir pazarlık başlar.

Beden:

“Yeter.”

Zihin:

“Biraz daha.”

Ama deneyimli zıpkıncı burada başka bir şey öğrenir.

Mesele nefesi zorlamak değildir.

Mesele sakin kalabilmektir.

Çünkü panik, nefesi tüketir.

Telaş, enerjiyi tüketir. 

Hırslanmak seni tehlikeye sokar.

Gereksiz hareket, zamanı tüketir.

Deniz altında hayatta kalmanın en güzel sırlarından biri belki de budur:

Ne kadar sakinleşirsen, o kadar uzun kalırsın. Hırsını dizginleyip güvenle yüzeye çıkarsın.

3. EVRE — SESSİZLİK

Bir süre sonra denizin sessizliği sana garip gelmez.

Aksine onu aramaya başlarsın.

Karada binlerce ses vardır.

Motorlar.

Telefonlar.

İnsanlar.

Televizyonlar.

Bildirimler.

Konuşmalar.

Denizin altında ise başka bir dünya vardır.

Kendi nefesinin sesi.

Kalbinin ritmi.

Paletlerinin suyu hafifçe yarışı.

Uzakta bir balığın kuyruğunun çıkardığı belli belirsiz hareket.

Ve sonra…

Hiçbir şey.

İnsan belki de hayatında ilk defa bu kadar uzun süre kendisiyle baş başa kalır.

İşte bu yüzden birçok zıpkıncı için deniz yalnızca bir av alanı değildir.

Bir sığınaktır.

Çünkü denizin altında senden bir şey isteyen kimse yoktur.

Kimse senden cevap beklemez.

Kimse seni aramaz.

Kimse senden hızlı olmanı istemez.

Deniz senden yalnızca bir şey ister:

Sakin ve saygılı ol !!!

4. EVRE — AVCI DEĞİL, GÖZLEMCİ

Yeni başlayan zıpkıncı balık arar.

Deneyimli zıhpkıncı ise önce denizi okur.

Bir kaya parçasının arkasında neden yem balıkları toplanıyor?

Akıntı nereden geliyor?

Balıklar hangi yönde hareket ediyor?

Dipteki kum neden burada farklı?

Birden bütün küçük ayrıntılar anlam kazanmaya başlar.

Çünkü zıpkıncılık yalnızca zıpkını doğru yere doğrultmak değildir.

Asıl mesele, denizin sana ne söylediğini anlayabilmektir.

Bir balık bazen kaçmaz.

Ama bu onun seni görmediği anlamına gelmez.

Bazen seni görür ve önemsemez.

Bazen hareketini izler.

Bazen yalnızca gölgeni fark eder.

Bazen de senden önce seni fark eder.

İşte o zaman zıpkıncı değişir.

Kendisini denizin hâkimi gibi görmekten vazgeçer.

'' Denizin misafiri olduğunu anlar.''

5. EVRE — KENDİNLE MÜCADELE

Bir noktadan sonra balık ikinci plana düşer.

Çünkü asıl mücadele artık onunla değildir.

Kendinledir.

Bir balık görürsün.

Kalbin hızlanır.

Adrenalin yükselir.

Bütün bedenin “şimdi” der.

Ama deniz sana “bekle” der.

İşte o birkaç saniye…

Zıpkıncılığın özüdür.

Beklemek.

Sakin kalmak.

Doğru anı anlamak.

Bazen balık yaklaşır.

Bazen uzaklaşır.

Bazen fırsat gelir ve sen hazır olmazsın.

Bazen her şey mükemmel görünür ama tetiğe basmazsın.

Çünkü zamanla anlarsın:

Her gördüğün balık vurulmak zorunda değildir.

Deniz sana yalnızca avlanmayı değil, vazgeçmeyi de öğretir.

Ve belki de insanın olgunlaşması biraz budur.

Her istediğini elde etmek zorunda olmadığını öğrenmek.

6. EVRE — KAÇIRILAN BALIK

Her zıpkıncının hafızasında bir balık vardır.

Vurduğu değil.

Kaçırdığı.

Yıllar geçer.

Belki yüzlerce balık vurursun.

Ama o bir tanesi aklında kalır.

Çünkü balık senden hızlı değildir belki.

Ama sen o an kendinden hızlı davranmışsındır.

Yanlış açı.

Yanlış nefes.

Yanlış hareket.

Yanlış zaman.

Ve balık gider.

Arkasından bakarsın.

Deniz yine sessizdir.

Kimse seni alkışlamaz.

Kimse sana kızmaz.

Kimse “neden kaçırdın?” diye sormaz.

Deniz yalnızca yoluna devam eder.

İşte o anda anlarsın:

Deniz hata kabul eder ama bahane kabul etmez.

Bir sonraki dalışta aynı hatayı yapmamaya çalışırsın.

Sonra başka bir hata yaparsın.

Onu öğrenirsin.

Sonra başka bir tane.

Ve fark etmeden balık avlamaktan çok daha büyük bir şey öğrenmeye başlarsın:

'' Kendini tanımayı.''

7. EVRE — YÜZEYE DÖNÜŞ

Ve sonunda yüzeye çıkarsın.

Maskeni yüzünden çıkarırsın.

İlk nefesini alırsın.

Derin.

Uzun.

Sanki dünyaya yeniden gelmişsin gibi.

Kıyıya bakarsın.

Güneşe bakarsın.

Karaya bakarsın.

Ve biraz önce seni boğan sessizliğin aslında seni iyileştirdiğini fark edersin.

Telefonuna bakarsın.

Bildirimler gelmiştir.

Aramalar.

Mesajlar.

İşler.

Hayat kaldığı yerden devam ediyordur.

Ama sen artık birkaç metre aşağıda bıraktığın insan değilsindir.

Çünkü deniz senden bir şey almıştır.

Gürültünü.

Karşılığında ise sana bir şey vermiştir.

Sessizliğini.

Belki de insanın denizin altında değişmesinin sebebi budur.

Deniz seni başka biri yapmaz.

Sadece üzerindeki her şeyi çıkarır.

Ünvanını.

Telaşını.

Egonu.

Planlarını.

Korkularını.

Ve geriye yalnızca sen kalırsın.

Bir nefes.

Bir kalp atışı.

Bir bakış.

Bir deniz.

BİR DAHA Kİ KAVUŞMAYA KADAR VEDA ANI ;

Belki de zıpkınla balık avlamayı bu kadar sevmenin sebebi balık değildir.

Belki mesele, birkaç saatliğine dünyadan uzaklaşmak da değildir.

Belki insan denize her girişinde aslında aynı şeyi arıyordur:

Kendisini.

Çünkü suyun altında kim olduğunuzu saklayamazsınız.

Deniz sabırsızlığı kabul etmez.

Paniği affetmez.

Egonuzu umursamaz.

Size kim olduğunuzu söyler.

Hem de tek kelime etmeden.

Bu yüzden bazı insanlar denizden çıktığında yalnızca kıyıya dönmez.

Kendine döner.

Ve belki de zıpkıncılığın en güzel tarafı budur:

Balığın peşinden denizin altına inersiniz…

Ama çoğu zaman,

Kendinizle karşılaşıp yüzeye çıkarsınız.

Yazar: Ali ERCAN

(Bu eser özgün olarak kaleme alınmıştır. İzinsiz olarak kopyalanamaz, çoğaltılamaz veya başka platformlarda kaynak gösterilmeden yayımlanamaz.)